Karanasan

"Walang sakit na hindi mararamdaman."

Unang araw nang aking munting prinsipe sa pagpunta sa himpilan nang kalusugan para sa kanyang iniksyon na BCG. Ito din ang aming unang araw na kami lamang na dalawa ang babaybay sa kalsada bilang mag-ina. Maaga pa lamang ako ay naghanda na sa aming pagalis nang bahay upang kami ay di mahuli sa nakatalagang oras para sa amin.

Nagimpaki ako nang bag kung saan ko inilagay ang sa aking pakiwari kakailanganin nang aking anak. Sapagkat di naman kami magtatagal sa himpilan naisip kong apat na piraso nang modernong lampin ay tama na para sa kanya. Makatapos kong paliguan at bihisan ang prinsipe ako’y naghanda nang aking sarili at kami’y rumatsada na. Kailangan ko pang maglakad patungo sa istasyon nang bus at abangan ang bus na daraan sa himpilan.

Sinakay ko sya sa stroller at kami ay bumaybay na sa kalye. Sa kalagitnaan nang paglalakat namin bigla na lamang umiyak nang iyak ang munting musmos. Ito’y binaliwala ko lamang sa pagkat sa aking palagay ay nagpapakarga lang sya sa akin. Datapwat umatungal na halos pagtinginan na ako sa daan nang mga tao kayat kinausap ko at kinarga. Nadiskubre kong tumae pala kaya ito umiiyak sapagkat ayaw niya ang malagkit at basang puwit. Samakatwid nagpalit ako nang kanyang lampin sa kalye habang medyo natataranta na nalulungkot sa pakiramdam na nagkulang ako bilang ina. Patuloy sa pagiyak ang aking musmos kayat nang makarating ako sa istasyon nang bus pinadede ko ito nang mahimasmasan. nalagpasan kami nang unang bus sapagkat nagpapadede ako at di ko magawang iyakyat ang stroller sa bus hanbang nagpapadede.Nakasakay kami sa pangalawang bus at nakarating sa himpilan nang kalusugan. Doon ay nagpalit kami nang lampin at nagpatulog nang pagdede muli.

Tinimbang si Ikee 3.89 kilo sa idad na tatlong linggo. Ininiksyonan sya, ako at isang nagtratrabaho sa klinika ang naka kapit sa kanya at isang dabyana ang nag-iniksyon. Pagkatapos nagantay kami hanggang 25 minuto bago umalis ito ay ayon sa patakaran nang klinika. Ano pa nga ba habang nagaantay dumedede ang aking tsikiting at bago kami umalis nagpalit kami muli nang lampin. Dumaan kami nang tindahan para bumili nang lampin ngunit nang makita ko na doble sa halaga ang lampin naisipan kong doon nalang sa malapit na mall sa amin ako bibili. Nagbiyahi na kami muli at bumaba sa aming destino. Tinawagan ko ang aking asawa para sumunod sa amin matapos ang kanyang trabaho nang saganoon ay maka hersisyo kahit sa paglalakad lamang. Kinsi minutos lamang ang layo nang mall mula sa aming tahana kapag iyong nilakad.

Sa dahilang dala ko ang stroller hindi ko malaman kung papaano bumaba sa ibabang palapag nang "department store" kung saan naroon ang tindahan na makakabili ako nang lampin. Kailangan ko nang elebator ngutin di ko alam kung nasaan ito. Nang yari na ang di inaasahan tumae muli si Ikee ngunit nang tignan ko ang bag wala nang lampin. Sa pangalawang pagkakataon umatungan sya muli sa oras na ito nagumpisa na akong nataranta. Nang makita ko ang hagdang dikoryente na kung saan maari akong bumaba papunta sa tindahan naisipan kong dalhin nalamang si Ikee at bumili upang di na sya umiyak. Ini wan ko lahat nang gamit namin sa stroller di ako nagdalawang isip na baka mawala ang importante sa akin nang mga oras na iyon ay ang magkalampin. Habang akoy bumibili walang tigil sa pagiyak nang palakas kayat natataranta ako nang husto. Sa pagbalik namin pataas di ko naisip na maari akong sumala nang tapak sa hagdang dikoryente. Nagyari ang di ko inaasahan walang kaabagabag nalaman ko nalang na napaluhod na ako at kulang na lamang sumubasob sa hagdan. Nagulat ang musmos at lalong umiyak nang malakas narinig ko ang mga nakakita na napasigaw sa nakita. Wala akong pakialam sa anu man ang sabihin nang iba ang una kong ginawa ay tinignan kung maayos ang aking anak mabuti nalamang balot siya at suportado nang buong katawan ko kayat walang nangyari sa kanya. Pinalitan ko sya nang lampin kung saan naroon ang stroller at nang matapos eksakto dumating ang ama. Mabuti na lamang alam niya kung saan kami maaring naroon. Sasandaling iyon bigla na lamang ako nakaramdam nang sakit sa aking mga binti at tuhod. Tiningnan ko ito at nalaman na nasugatan pala ako at nabugbog ang aking mga tuhod. Ramdam na ramdam ko ang sakit at naka marka ang ibidensya sa mga bugbog sa aking tihod at sugat sa binti. Ngunit ano man ang aking naramdaman itoy bali wala basta’t maayos lamang ang aking anghel.

This entry was posted on Monday, July 25th, 2005 at 5:56 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.